این شعر از حافظ، شاعر بزرگ فارسی، بیانگر عشق و شیفتگی به معشوق و مینوشی است. شاعر از دلهای غبارگرفته و نیاز به هدایت الهی سخن میگوید، توبهاش را شکسته و به بادهنوشی و عشق اعتراف میکند. او از درد فراق و غم دل مینالد و تنها راه تسلی را در مییابد. همچنین، اشارهای به انتقاد از ریاکاری و ظاهرسازی دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی، عشق و انتقاد اجتماعی است که درک آنها به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، اشاره به مینوشی و مفاهیم مرتبط با آن ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۴۹۰ - در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
خرقه جایی گرو باده و دفْتر جایی ۱
دل که آیینه شاهیست غباری دارد
از خدا میطلبم صحبت روشنرایی ۲
کردهام توبه به دست صنم بادهفروش
که دگَر مِی نخورم بی رخِ بزمآرایی ۳
نرگس اَر لاف زد از شیوه چشمِ تو مَرَنج
نروند اهل نظر از پی نابینایی ۴
شرحِ این قصه مگر شمع بَرآرَد به زبان
وَرنَه پروانه ندارد به سخن، پروایی ۵
جویها بستهام از دیده به دامان که مگر
در کنارم بنشانند سَهیبالایی ۶
کشتی باده بیاور که مرا بی رخِ دوست
گشت هر گوشه چشم از غمِ دل، دریایی ۷
سخن غیر مگو با منِ معشوقهپرست
کَز وِی و جامِ مِیام نیست به کَس پروایی ۸
این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه میگفت
بر درِ میکدهای، با دَف و نِی، ترسایی ۹
«گر مسلمانی از این است که حافظ دارد
آه اگر از پی امروز بُوَد فردایی» ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.