خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید و تأثیر عمیق او بر روح و روان خود را توصیف می‌کند. او از رخسار، نگاه، مژه‌ها و خیال معشوق به زیبایی یاد می‌کند و احساسات خود را بیان می‌دارد.
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامفهوم یا غیرجذاب باشد. همچنین، درک زیبایی‌شناسی و ادبی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و احساسی دارد که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
غزل ۱۲۳ - گل ز رخسارهٔ تو بی آبست
گل ز رخسارهٔ تو بی آبست
مه زنظارهٔ تو بی تابست
مژه‌های کژ دلاویزت
کجهای دکان قصا بست
با خیال تو مردم چشمم
گاه هم‌خانه گاه هم‌خوابست
مه زنظارهٔ تو بی تابست
مژه‌های کژ دلاویزت
کجهای دکان قصا بست
با خیال تو مردم چشمم
گاه هم‌خانه گاه هم‌خوابست
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۲ - پامال گشت در رهٔ ما خسرو ودیت
گوهر بعدی:غزل ۱۲۴ - ما و مجنون در ازل نوشیده‌ایم از یک شراب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
