این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، دربارهی آزادگی، تفکر در زندگی، تلاش برای رسیدن به بزرگی، عشق و عیش، و توکل به خداوند است. شعر با استفاده از استعارهها و تمثیلهای زیبا، مخاطب را به تفکر در مورد زندگی و انتخابهایش دعوت میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و تمثیلها نیاز به دانش و تجربهی بیشتری برای تفسیر دارند.
غزل ۴۸۱ - بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی ۱
آخرالامر گِل کوزهگران خواهی شد
حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی ۲
گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است
عیش با آدمییی چند پریزاده کنی ۳
تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف
مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی ۴
اجرها باشدت ای خسرو شیریندهنان
گر نگاهی سوی فرهاد دلافتاده کنی ۵
خاطرت کی رقم فیض پذیرد، هیهات!
مگر از نقش پراگنده ورق ساده کنی ۶
کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ
ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی ۷
ای صبا بندگی خواجه جلالالدین کن
که جهان پُر سمن و سوسنِ آزاده کنی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.