شاعر از نوشیدن شراب به عنوان راهی برای رهایی از غم و خودپرستی سخن میگوید. او توصیه میکند که مانند شراب گشادهرو و بیریا باشیم و از تظاهر و تقواپیشگی دوری کنیم. در نهایت، شاعر از مخاطب میخواهد که مانند حافظ تلاش کند تا خود را در راه معشوق فدا کند.
متن از مفاهیم عرفانی و نمادین مانند شراب و مستی استفاده میکند که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رهایی از خودپرستی و فداکاری در راه معشوق ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۴۷۸ - نوش کن جام شراب یک منی
تا بدان بیخ غم از دل برکنی ۱
دل گشاده دار چون جام شراب
سر گرفته چند چون خم دنی ۲
چون ز جام بیخودی رطلی کشی
کم زنی از خویشتن لاف منی ۳
سنگسان شو در قدم نی همچو آب
جمله رنگ آمیزی و تردامنی ۴
دل به می دربند تا مردانه وار
گردن سالوس و تقوا بشکنی ۵
خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر
خویشتن در پای معشوق افکنی ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.