این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، بیانگر مفاهیمی مانند قناعت، زهد، ناپایداری دنیا و حوادث آن است. شاعر از لذتهای ساده مانند کتاب و طبیعت سخن میگوید و ارزش قناعت را بر ثروت دنیوی ترجیح میدهد. همچنین، او به ناپایداری زندگی و تأثیر حوادث بر انسان اشاره میکند و از خواننده میخواهد به صبر و توکل روی آورد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژهها و استعارههای به کار رفته نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی دارند که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۴۷۷ - دو یار زیرک و از باده کهن دومنی
فراغتی و کتابی و گوشهٔ چمنی ۱
من این مقام به دنیا و آخرت ندهم
اگر چه در پِیام افتند هر دم انجمنی ۲
هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد
فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی ۳
بیا که رونق این کارخانه کم نشود
به زهدِ همچو تویی، یا به فسق همچو منی ۴
ز تندباد حوادث نمیتوان دیدن
در این چمن که گلی بوده است یا سَمنی ۵
ببین در آینهٔ جام، نقشبندیِ غیب
که کس به یاد ندارد چنین عجب زَمنی ۶
از این سَموم که بر طَرْف بوستان بگذشت
عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی ۷
به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند
چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی ۸
مزاجِ دَهر تَبَه شد در این بلا حافظ
کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.