شاعر در این متن از زندگی خود و تجربیاتش در میخانه و عشق به شراب و موسیقی سخن میگوید. او از دوری از زهد و مصلحتاندیشی و گرایش به عشق و مستی میگوید و اظهار میکند که در سن پیری، دیگر زمان رندی و هوسبازی گذشته است.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین اشاره به مصرف شراب و مفاهیم مرتبط با آن، نیاز به بلوغ فکری و درک مناسب از این مفاهیم دارد.
غزل ۴۶۶ - این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
وین دفتر بیمعنی غرق می ناب اولی ۱
چون عمر تبه کردم چندان که نگه کردم
در کنج خراباتی افتاده خراب اولی ۲
چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی
هم سینه پر از آتش هم دیده پرآب اولی ۳
من حالت زاهد را با خلق نخواهم گفت
این قصه اگر گویم با چنگ و رباب اولی ۴
تا بی سر و پا باشد اوضاع فلک زین دست
در سر هوس ساقی در دست شراب اولی ۵
از همچو تو دلداری دل برنکنم آری
چون تاب کشم باری زان زلف به تاب اولی ۶
چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون آی
رندی و هوسناکی در عهد شباب اولی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.