این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و علاقهی خود به معشوق سخن میگوید و از خداوند میخواهد که او را در این راه یاری کند. شاعر همچنین از زیباییهای معشوق و تأثیر آن بر خود میگوید و از خداوند طلب طول عمر و جلال برای او میکند. در پایان، شاعر به رندی و بیپروایی خود اشاره میکند و از خداوند میخواهد که مقصودش را درک کند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و اصطلاحات ادبی کلاسیک ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۴۶۳ - سلام الله ما کر اللیالی
و جاوبت المثانی و المثالی ۱
علی وادی الاراک و من علیها
و دار باللوی فوق الرمال ۲
دعاگوی غریبان جهانم
و ادعو بالتواتر و التوالی ۳
به هر منزل که رو آرد خدا را
نگه دارش به لطف لایزالی ۴
منال ای دل که در زنجیر زلفش
همه جمعیت است آشفته حالی ۵
ز خطت صد جمال دیگر افزود
که عمرت باد صد سال جلالی ۶
تو میباید که باشی ور نه سهل است
زیان مایه جاهی و مالی ۷
بر آن نقاش قدرت آفرین باد
که گرد مه کشد خط هلالی ۸
فحبک راحتی فی کل حین
و ذکرک مونسی فی کل حال ۹
سویدای دل من تا قیامت
مباد از شوق و سودای تو خالی ۱۰
کجا یابم وصال چون تو شاهی
من بدنام رند لاابالی ۱۱
خدا داند که حافظ را غرض چیست
و علم الله حسبی من سؤالی ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.