این متن شعری است که در آن شاعر از عشق، شراب، و ناپایداری دنیا سخن میگوید. او از خیال و فریبهای عشق، لطف بیپایان خداوند، و نیاز به شراب برای فراموشی رنجها میگوید. همچنین، شاعر به ناپایداری دنیا و اهمیت لذتهای زودگذر اشاره میکند.
این متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۴۶۲ - یا مبسما یحاکی درجا من اللالی
یا رب چه درخور آمد گردش خط هلالی ۱
حالی خیال وصلت خوش میدهد فریبم
تا خود چه نقش بازد این صورت خیالی ۲
می ده که گر چه گشتم نامه سیاه عالم
نومید کی توان بود از لطف لایزالی ۳
ساقی بیار جامی و از خلوتم برون کش
تا در به در بگردم قلاش و لاابالی ۴
از چار چیز مگذر گر عاقلی و زیرک
امن و شراب بیغش معشوق و جای خالی ۵
چون نیست نقش دوران در هیچ حال ثابت
حافظ مکن شکایت تا می خوریم حالی ۶
صافیست جام خاطر در دور آصف عهد
قم فاسقنی رحیقا اصفی من الزلال ۷
الملک قد تباهی من جده و جده
یا رب که جاودان باد این قدر و این معالی ۸
مسندفروز دولت کان شکوه و شوکت
برهان ملک و ملت بونصر بوالمعالی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.