این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، به مناسبت نوروز سروده شده است. در این شعر، حافظ از زیباییهای طبیعت در فصل بهار و نوروز سخن میگوید و به خواننده توصیه میکند که از لحظات زندگی لذت ببرد و از غم و اندوه دوری کند. او همچنین به مفاهیم فلسفی مانند گذرایی زندگی و اهمیت استفاده از فرصتها اشاره میکند. در پایان، حافظ به ستایش از حاکمان عادل و دعا برای خوشبختی و سعادت مردم میپردازد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی قدیمی ممکن است برای این گروه سنی چالشبرانگیز باشد. بنابراین، این متن برای نوجوانان و بزرگسالانی که با ادبیات کلاسیک فارسی آشنایی دارند مناسب است.
غزل ۴۵۴ - ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی
از این باد ار مدد خواهی، چراغِ دل برافروزی ۱
چو گل گر خردهای داری، خدا را صرفِ عشرت کن
که قارون را غلطها داد، سودای زراندوزی ۲
ز جام گل، دگر بلبل، چنان مستِ میِ لعل است
که زد بر چرخ فیروزه صفیرِ تختِ فیروزی ۳
به صحرا رو که از دامن، غبارِ غم بیَفشانی
به گلزار آی کز بلبل، غزل گفتن بیاموزی ۴
چو امکانِ خُلود ای دل! در این فیروزهایوان نیست
مجال عیش فرصت دان، به فیروزی و بهروزی ۵
طریق کامبخشی چیست؟ ترکِ کامِ خود کردن
کلاهِ سروری آن است، کز این ترک بر دوزی ۶
سخن در پرده میگویم، چو گل از غنچه بیرون آی
که بیش از پنج روزی نیست، حکمِ میرِ نوروزی ۷
ندانم نوحهٔ قمری، به طرْف جویباران چیست
مگر او نیز همچون من، غمی دارد شبانروزی؟ ۸
مِیی دارم چو جان، صافی و صوفی میکند عیبش
خدایا هیچ عاقل را، مبادا بختِ بد، روزی ۹
جدا شد یار شیرینت، کنون تنها نشین ای شمع!
که حکم آسمان این است اگر سازی و گر سوزی ۱۰
به عُجْبِ علم نتوان شد، ز اسباب طرب محروم
بیا ساقی که جاهل را هنیتر میرسد روزی ۱۱
مِی اندر مجلسِ آصف، به نوروزِ جلالی نوش
که بخشد جرعهٔ جامت، جهان را سازِ نوروزی ۱۲
نه حافظ میکند تنها دعای خواجه تورانشاه
ز مدح آصفی خواهد، جهان عیدی و نوروزی ۱۳
جنابش پارسایان راست، محراب دل و دیده
جبینش صبحخیزان راست، روز فتح و فیروزی ۱۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.