این متن از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، به کسانی اشاره میکند که به خود مغرورند و عشق را درک نمیکنند. او توصیه میکند که از دیوانگان عشق دوری کنند و به جای آن، به مستی عشق روی آورند. حافظ از عاشقان میخواهد که از نام و ننگ خود بگذرند و به دنبال ساغر می بروند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و عشق ممکن است نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری داشته باشد.
غزل ۴۵۳ - ای که دایم به خویش مغروری
گر تو را عشق نیست معذوری ۱
گرد دیوانگان عشق مگرد
که به عقل عقیله مشهوری ۲
مستی عشق نیست در سر تو
رو که تو مست آب انگوری ۳
روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری ۴
بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر میطلب که مخموری ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.