غزل ۴۴۸ - ای که در کوی خرابات مقامی داری

ای که در کوی خرابات مقامی داری
جم وقت خودی ار دست به جامی داری ۱

ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز
فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری ۲

ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند
گر از آن یار سفرکرده پیامی داری ۳

خال سرسبز تو خوش دانه عیشیست ولی
بر کنار چمنش وه که چه دامی داری ۴

بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم
بشنو ای خواجه اگر زان که مشامی داری ۵

چون به هنگام وفا هیچ ثباتیت نبود
می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری ۶

نام نیک ار طلبد از تو غریبی چه شود
تویی امروز در این شهر که نامی داری ۷

بس دعای سحرت مونس جان خواهد بود
تو که چون حافظ شبخیز غلامی داری ۸