غزل ۴۲۹ - ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می

ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می
طامات تا به چند و خرافات تا به کی ۱

بگذر ز کبر و ناز که دیده‌ست روزگار
چین قبای قیصر و طرف کلاه کی ۲

هشیار شو که مرغ چمن مست گشت هان
بیدار شو که خواب عدم در پی است هی ۳

خوش نازکانه می‌چمی ای شاخ نوبهار
کآشفتگی مبادت از آشوب باد دی ۴

بر مهر چرخ و شیوه او اعتماد نیست
ای وای بر کسی که شد ایمن ز مکر وی ۵

فردا شراب کوثر و حور از برای ماست
و امروز نیز ساقی مه روی و جام می ۶

باد صبا ز عهد صبی یاد می‌دهد
جان دارویی که غم ببرد درده ای صبی ۷

حشمت مبین و سلطنت گل که بسپرد
فراش باد هر ورقش را به زیر پی ۸

درده به یاد حاتم طی جام یک منی
تا نامه سیاه بخیلان کنیم طی ۹

زان می که داد حسن و لطافت به ارغوان
بیرون فکند لطف مزاج از رخش به خوی ۱۰

مسند به باغ بر که به خدمت چو بندگان
استاده است سرو و کمر بسته است نی ۱۱

حافظ حدیث سحرفریب خوشت رسید
تا حد مصر و چین و به اطراف روم و ری ۱۲