این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، بیانگر مفاهیم عرفانی و اخلاقی است. شاعر از عشق، دوستی، پرهیز از دنیاپرستی و توجه به ارزش‌های معنوی سخن می‌گوید. او همچنین به پرهیز از افراد پیمان‌شکن و توجه به دوستی با خداوند تأکید می‌کند. در بخشی از شعر، شاعر از شهیدان و فداکاری‌های آنان یاد می‌کند و در نهایت، از زیبایی و لطافت عشق و شراب سخن می‌گوید.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند پرهیز از دنیاپرستی و توجه به ارزش‌های معنوی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر چالش‌برانگیز باشد.
غزل ۳۸۷ - شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان ۱
مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان ۲
تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود
بنده من شو و برخور ز همه سیمتنان ۳
کمتر از ذره نه‌ای پست مشو مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان ۴
بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری
شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان ۵
پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان ۶
دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان ۷
با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم
که شهیدان که‌اند این همه خونین کفنان ۸
گفت حافظ من و تو محرم این راز نه‌ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
