این متن شعری است که در آن شاعر از خداوند درخواست میکند تا عزیزان از دست رفتهاش را به او بازگرداند و دل آزردهاش را تسلی دهد. او از خدا میخواهد که یار مهرویش را به او بازگرداند و آرزوهایش را برآورده سازد. شاعر همچنین ابراز میکند که بدون یارش زندگی برایش معنایی ندارد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهتر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۳۸۵ - یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان
وان سهی سرو خرامان به چمن بازرسان ۱
دل آزرده ی ما را به نسیمی بنواز
یعنی آن جان ز تن رفته به تن بازرسان ۲
ماه و خورشید به منزل چو به امر تو رسند
یار مه روی مرا نیز به من بازرسان ۳
دیدهها در طلب لعل یمانی خون شد
یا رب آن کوکب رخشان به یمن بازرسان ۴
برو ای طایر میمون همایون آثار
پیش عنقا سخن زاغ و زغن بازرسان ۵
سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات
بشنو ای پیک خبرگیر و سخن بازرسان ۶
آن که بودی وطنش دیده ی حافظ یا رب
به مرادش ز غریبی به وطن بازرسان ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.