غزل ۳۷۲ - بگذار تا ز شارع می خانه بگذریم

بگذار تا ز شارع می خانه بگذریم
کز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم ۱

روز نخست چون دم رندی زدیم و عشق
شرط آن بود که جز ره آن شیوه نسپریم ۲

جایی که تخت و مسند جم می‌رود به باد
گر غم خوریم خوش نبود به که می‌خوریم ۳

تا بو که دست در کمر او توان زدن
در خون دل نشسته چو یاقوت احمریم ۴

واعظ مکن نصیحت شوریدگان که ما
با خاک کوی دوست به فردوس ننگریم ۵

چون صوفیان به حالت و رقصند مقتدا
ما نیز هم به شعبده دستی برآوریم ۶

از جرعه ی تو خاک زمین در و لعل یافت
بیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریم ۷

حافظ چو ره به کنگره ی کاخ وصل نیست
با خاک آستانه ی این در به سر بریم ۸