غزل ۳۲۱ - هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم

هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم
هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم ۱

شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا
بر منتهای همت خود کامران شدم ۲

ای گلبن جوان بر دولت بخور که من
در سایه ی تو بلبل باغ جهان شدم ۳

اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود
در مکتب غم تو چنین نکته دان شدم ۴

قسمت حوالتم به خرابات می‌کند
هر چند کاین چنین شدم و آن چنان شدم ۵

آن روز بر دلم در معنی گشوده شد
کز ساکنان درگه پیر مغان شدم ۶

در شاه راه دولت سرمد به تخت بخت
با جام می به کام دل دوستان شدم ۷

از آن زمان که فتنه ی چشمت به من رسید
ایمن ز شر فتنه ی آخرزمان شدم ۸

من پیر سال و ماه نیم یار بی‌وفاست
بر من چو عمر می‌گذرد پیر از آن شدم ۹

دوشم نوید داد عنایت که حافظا
بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم ۱۰