شاعر در این متن از احساسات خود درباره عشق، پیری و تجربیات زندگی سخن میگوید. او با یادآوری معشوق، احساس جوانی میکند و از خداوند به خاطر رسیدن به خواستههایش سپاسگزار است. شاعر همچنین از تأثیر عشق و غم در زندگی خود و رسیدن به درک عمیقتری از وجود سخن میگوید. در پایان، او از بخشش الهی و بازگشت به مسیر درست اطمینان مییابد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی، عشقی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند پیری و تأمل در زندگی برای نوجوانان کمسنوسال ممکن است قابل درک نباشد.
غزل ۳۲۱ - هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم
هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم ۱
شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا
بر منتهای همت خود کامران شدم ۲
ای گلبن جوان بر دولت بخور که من
در سایه ی تو بلبل باغ جهان شدم ۳
اول ز تحت و فوق وجودم خبر نبود
در مکتب غم تو چنین نکته دان شدم ۴
قسمت حوالتم به خرابات میکند
هر چند کاین چنین شدم و آن چنان شدم ۵
آن روز بر دلم در معنی گشوده شد
کز ساکنان درگه پیر مغان شدم ۶
در شاه راه دولت سرمد به تخت بخت
با جام می به کام دل دوستان شدم ۷
از آن زمان که فتنه ی چشمت به من رسید
ایمن ز شر فتنه ی آخرزمان شدم ۸
من پیر سال و ماه نیم یار بیوفاست
بر من چو عمر میگذرد پیر از آن شدم ۹
دوشم نوید داد عنایت که حافظا
بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.