غزل ۲۸۰ - چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش

چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش
به هر شکسته که پیوست تازه شد جانش ۱

کجاست هم نفسی تا به شرح عرضه دهم
که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش ۲

زمانه از ورق گل مثال روی تو بست
ولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش ۳

تو خفته‌ای و نشد عشق را کرانه پدید
تبارک الله از این ره که نیست پایانش ۴

جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهد
که جان زنده دلان سوخت در بیابانش ۵

بدین شکسته بیت الحزن که می‌آرد
نشان یوسف دل از چه زنخدانش ۶

بگیرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم
که سوخت حافظ بی‌دل ز مکر و دستانش ۷