غزل ۲۷۰ - درد عشقی کشیده‌ام که مپرس

درد عشقی کشیده‌ام که مپرس
زهر هجری چشیده‌ام که مپرس ۱

گشته‌ام در جهان و آخر کار
دلبری برگزیده‌ام که مپرس ۲

آن چنان در هوای خاک درش
می‌رود آب دیده‌ام که مپرس ۳

من به گوش خود از دهانش دوش
سخنانی شنیده‌ام که مپرس ۴

سوی من لب چه می‌گزی که مگوی
لب لعلی گزیده‌ام که مپرس ۵

بی تو در کلبه ی گدایی خویش
رنج‌هایی کشیده‌ام که مپرس ۶

همچو حافظ غریب در ره عشق
به مقامی رسیده‌ام که مپرس ۷