غزل ۲۶۸ - گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس ۱

من و هم صحبتی اهل ریا دورم باد
از گرانان جهان رطل گران ما را بس ۲

قصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشند
ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس ۳

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین
کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس ۴

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان
گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس ۵

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم
دولت صحبت آن مونس جان ما را بس ۶

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست
که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس ۷

حافظ از مشرب قسمت گله بی انصافیست
طبع چون آب و غزل‌های روان ما را بس ۸