این شعر از حافظ، بیانگر عشق و اشتیاق شاعر به معشوق است. شاعر از ناکامیهای عشقی، امید به وصال، و تأثیرات عمیق عشق بر روح و روان خود سخن میگوید. او از زیباییهای معشوق، مانند لعل لب و زلفین او، و تأثیرات این زیباییها بر خود یاد میکند. همچنین، شاعر از دردها و رنجهای عشق و نبود آرامش درونی خود میگوید.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند درد عشق و ناکامی ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۲۶۵ - برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
بر امید جام لعلت دردی آشامم هنوز ۱
روز اول رفت دینم در سر زلفین تو
تا چه خواهد شد در این سودا سرانجامم هنوز ۲
ساقیا یک جرعهای زان آب آتش گون که من
در میان پختگان عشق او خامم هنوز ۳
از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن
میزند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز ۴
پرتوی روی تو تا در خلوتم دید آفتاب
میرود چون سایه هر دم بر در و بامم هنوز ۵
نام من رفتهست روزی بر لب جانان به سهو
اهل دل را بوی جان میآید از نامم هنوز ۶
در ازل دادهست ما را ساقی لعل لبت
جرعه ی جامی که من مدهوش آن جامم هنوز ۷
ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان
جان به غمهایش سپردم نیست آرامم هنوز ۸
در قلم آورد حافظ قصه ی لعل لبش
آب حیوان میرود هر دم ز اقلامم هنوز ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.