خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عارفانه بیانگر آرزوهای شاعر برای وفا، ترس از خدا، رضا، و وصال معشوق است. شاعر از بی‌پروایی معشوق و بی‌نوایی خود می‌گوید و آرزو می‌کند که ای کاش معشوق به او توجه می‌کرد و خرد و صبرش به یاریش می‌آمد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر چالش‌برانگیز باشد.
بخش ۲۱ - غزل
گر آن مه را وفا بودی چه بودی
ورش ترس از خدا بودی چه بودی ۱
دمی خواهم که با او خوش برآیم
اگر او را رضا بودی چه بودی ۲
دلم را از لبش بوسیست حاجت
گر این حاجت روا بودی چه بودی ۳
بتی کز وی بخود پروا ندارم
گرش پروای ما بودی چه بودی ۴
اگر روزی به لطف آن پادشا را
نظر با این گدا بودی چه بودی ۵
خرد گر گرد من گشتی چه گشتی
وگر صبرم بجا بودی چه بودی ۶
بوصلش گر عبید بی‌نوا را
سعادت رهنما بودی چه بودی ۷
ورش ترس از خدا بودی چه بودی ۱
دمی خواهم که با او خوش برآیم
اگر او را رضا بودی چه بودی ۲
دلم را از لبش بوسیست حاجت
گر این حاجت روا بودی چه بودی ۳
بتی کز وی بخود پروا ندارم
گرش پروای ما بودی چه بودی ۴
اگر روزی به لطف آن پادشا را
نظر با این گدا بودی چه بودی ۵
خرد گر گرد من گشتی چه گشتی
وگر صبرم بجا بودی چه بودی ۶
بوصلش گر عبید بی‌نوا را
سعادت رهنما بودی چه بودی ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۲۰ - وصف بهار
گوهر بعدی:بخش ۲۲ - رسیدن قاصد و بشارت و عنایت معشوق
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
