غزل ۲۴۳ - بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
از یار آشنا سخن آشنا شنید ۱

ای شاه حسن چشم به حال گدا فکن
کاین گوش بس حکایت شاه و گدا شنید ۲

خوش می‌کنم به باده مشکین مشام جان
کز دلق پوش صومعه بوی ریا شنید ۳

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت
در حیرتم که باده فروش از کجا شنید ۴

یا رب کجاست محرم رازی که یک زمان
دل شرح آن دهد که چه گفت و چه‌ها شنید ۵

اینش سزا نبود دل حق گزار من
کز غمگسار خود سخن ناسزا شنید ۶

محروم اگر شدم ز سر کوی او چه شد
از گلشن زمانه که بوی وفا شنید ۷

ساقی بیا که عشق ندا می‌کند بلند
کان کس که گفت قصه ما هم ز ما شنید ۸

ما باده زیر خرقه نه امروز می‌خوریم
صد بار پیر میکده این ماجرا شنید ۹

ما می به بانگ چنگ نه امروز می‌کشیم
بس دور شد که گنبد چرخ این صدا شنید ۱۰

پند حکیم محض صواب است و عین خیر
فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید ۱۱

حافظ وظیفه تو دعا گفتن است و بس
دربند آن مباش که نشنید یا شنید ۱۲