غزل ۲۲۲ - از سر کوی تو هر کو به ملالت برود

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
نرود کارش و آخر به خجالت برود ۱

کاروانی که بود بدرقه‌اش حفظ خدا
به تجمل بنشیند به جلالت برود ۲

سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست
که به جایی نرسد گر به ضلالت برود ۳

کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر
حیف اوقات که یک سر به بطالت برود ۴

ای دلیل دل گمگشته خدا را مددی
که غریب ار نبرد ره به دلالت برود ۵

حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است
کس ندانست که آخر به چه حالت برود ۶

حافظ از چشمه حکمت به کف آور جامی
بو که از لوح دلت نقش جهالت برود ۷