این متن عاشقانه و عرفانی به توصیف زیبایی معشوق و احساسات شاعر نسبت به او میپردازد. شاعر از جذابیتهای ظاهری و معنوی معشوق سخن میگوید و رنجهای عشق و هجران را بیان میکند. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی مانند نور خدا و وصال معنوی دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیده است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۵۰۳ - گر چشم سیاهش را از چشم صفا بینی
آهوی خطایی را در عین خطا بینی ۱
اطوار تطاول را در طرهٔ او یابی
زنجیر محبت را بر گردن ما بینی ۲
بر طرهٔ او بگذر تا مشک ختن یابی
در چهرهٔ او بنگر تا نور خدا بینی ۳
در راه طلب بنشین چندان که خطر یابی
از کوی وفا بگذر چندان که جفا بینی ۴
با هجر شکیبا شو تا وصل بدست آری
با درد تحمل کن تا فیض دوا بینی ۵
شب گر ز غمش میری، چون نوبت صبح آید
اعجاز مسیحا را ز انفاس صبا بینی ۶
آن حور بهشتی رو گر حلقه کند گیسو
مرغان بهشتی را در دام بلا بینی ۷
مطرب سخنی سر کن زان لعل لب شیرین
تا شور حریفان را در بزم به پا بینی ۸
افتد دلت ای ناصح چون سایه به دنبالش
گر سرو فروغی را سنبل به قفا بینی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.