غزل ۲۱۷ - مسلمانان مرا وقتی دلی بود

مسلمانان مرا وقتی دلی بود
که با وی گفتمی گر مشکلی بود ۱

به گردابی چو می‌افتادم از غم
به تدبیرش امید ساحلی بود ۲

دلی همدرد و یاری مصلحت بین
که استظهار هر اهل دلی بود ۳

ز من ضایع شد اندر کوی جانان
چه دامن گیر یا رب منزلی بود ۴

هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن
ز من محروم‌تر کی سائلی بود ۵

بر این جان پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود ۶

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد
حدیثم نکته ی هر محفلی بود ۷

مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود ۸