غزل ۴۶۰ - ای که هم آغوش یار حور سرشتی

ای که هم آغوش یار حور سرشتی
عیش ابد کن که در میان بهشتی ۱

صاحب این حسن را سزد که بگوید
ماه فلک را که مه بهیم و تو زشتی ۲

دل ز تو غافل نگشت یک نفس اما
هم نفسش در تمام عمر نگشتی ۳

خون غزالان کعبه ریخته چشمت
چون ندیدم صنم به هیچ کنشتی ۴

لازم عشق آمد آن جمال، خدا را
عاشق بی چاره ره با جرم چه کشتی ۵

از غم عشقت چه جامه‌ها که دریدم
وز پی قتلم چه نامه‌ها که نوشتی ۶

خستی و درمان خستگان ننمودی
کشتی و بر خاک کشتگان نگذشتی ۷

وای بر آن دل که درد عشق ندادی
حیف بر آن جان که داغ شوق نهشتی ۸

تخم محبت بری نداد فروغی
دانهٔ بی‌حاصل از برای چه کشتی ۹