غزل ۴۴۹ - شدم به میکده ساقی مرا نداد شرابی

شدم به میکده ساقی مرا نداد شرابی
فغان که چشمه رحمت نزد بر آتشم آبی ۱

دل گرفتهٔ من وا نشد ز هیچ بهاری
دهان غنچهٔ من تر نشد ز هیچ سحابی ۲

نشستم از سر زلفش ولی به روز سیاهی
گذشتم از بر چشمش ولی به حال خرابی ۳

اگر نه با لب و چشمش فتاد کار تو ای دل
پس از برای چه آخر همیشه بی خور و خوابی ۴

اگر چه جان به لب آمد ولیکن از لب جانان
نموده‌ایم سوالی، شنیده‌ایم جوابی ۵

چنان به روز جزا خسته بودم از شب هجران
که التفات نکردم به هیچ گونه عذابی ۶

ز بس که صید حقیرم، ندوختند به تیرم
نبرد نام مرا هیچ کس به هیچ حسابی ۷

تمام شهر ندارد گناه کار تر از ما
که غیرت خدمت رندان نکرده‌ایم ثوابی ۸

نظر به جانب شاهان نمی‌کنی ز تکبر
مگر که بنده شاهنشه سپهر جنابی ۹

ستوده ناصردین شه خدایگان سخن دان
که هر کسی به مدیحش رقم نمود کتابی ۱۰

فروغی از غم دوری ضرورت است صبوری
ولی دریغ که در دل نمانده طاقت و تابی ۱۱