این شعر عاشقانه و عرفانی از زبان عاشقی است که از درد فراق و عشق به معشوق مینالد. او از تأثیر عمیق عشق و جمال معشوق بر وجود خود سخن میگوید و از ناتوانی در بیان احساسات خود شکایت دارد. همچنین، شاعر به ناامیدی و رنج ناشی از این عشق اشاره میکند و در پایان، از شتابزدگی معشوق در رفتن گلایه میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد فراق و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۴۴۸ - تیغ به دست آمدی و مست شرابی
تشنهٔ خون کدام خانه خرابی ۱
حسن تو بدرید پردههای وجودم
عشق تو نگذاشت در میانه حجابی ۲
آه منی یا جهنده شعلهٔ آتش
اشک منی یا ز دیده چشمهٔ آبی ۳
ای که به برهان عقل، منکر عشقی
با تو چه گویم که در شمار دوابی ۴
دل ز غمت آخرم به ناله درآمد
من که ننالیدهام ز هیچ عذابی ۵
زان به خطا کشتیم که کس نشنیده
ترک خطایی رود به راه صوابی ۶
چشم تو خون بی حساب کرده ولیکن
جرم تو ناورده کس به هیچ حسابی ۷
آه که در محفلت ز شرم محبت
نیست مرا جرات سؤال و جوابی ۸
گر به حقیقت نه ای تو عمر فروغی
بهر چه پیوسته مستعد شتابی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.