غزل ۴۳۳ - من بندهٔ آنم که ببوسد دهن تو

من بندهٔ آنم که ببوسد دهن تو
وز هر دهنی نشنود الا سخن تو ۱

ترسم به جنون کار کشد اهل خرد را
در سلسلهٔ زلف شکن بر شکن تو ۲

اندیشهٔ مردم همه از شور قیامت
تشویش من از قامت عاشق فکن تو ۳

شاید که شود رنگ به خون دل شیرین
هر تیشه که بر سنگ زند کوه کن تو ۴

بلبل خجل از زمزمهٔ مرغ دل من
گل منفعل از غنچهٔ شاخ چمن تو ۵

هر طایر خوش نغمه که در باغ بهشت است
حسرت کشد از باغ گل و یاسمن تو ۶

از فخر نهد پا به سر یوسف مصری
هر دل که در افتاده به چاه ذقن تو ۷

پیداست که هرگز ننهد روی به بهبود
زخم دل عشاق ز مشک ختن تو ۸

بس جامهٔ طاقت که بر اندام فروغی
گردیده قبا از هوس پیرهن تو ۹