غزل ۴۳۲ - به زیر تیغ نداریم مدعا جز تو

به زیر تیغ نداریم مدعا جز تو
شهید عشق تو را نیست خون‌بها جز تو ۱

بجز وصال تو هیچ از خدا نخواسته‌ایم
که حاجتی نتوان خواست از خدا جز تو ۲

خدای می نپذیرد دعای قومی را
که مدعا طلبیدند از دعا جز تو ۳

مریض عشق تو را حاجتی به عیسی نیست
که کس نمی کند این درد را دوا جز تو ۴

کجا شکایت بی مهریت توانم برد
که هیچ کس ننهاده‌ست این بنا جز تو ۵

فغان اگر ندهی داد ما گدایان را
که پادشاه نباشد به شهر ما جز تو ۶

مرنج اگر بر بیگانه داوری ببریم
که آشنا نخورد خون آشنا جز تو ۷

دلا هزار بلا در ولای او دیدی
کسی صبور ندیدم در این بلا جز تو ۸

فروغی از رخ آن مه گرت فروغ دهند
به آفتاب نبخشد کسی ضیا جز تو ۹