غزل ۴۲۷ - گر کان نمک خواهی لعل نمکینش بین

گر کان نمک خواهی لعل نمکینش بین
اقلیم ملاحت را در زیر نگینش بین ۱

جان بر لب مشتاقان دور از لب او بنگر
لب تشنه جهانی را از ماه معینش بین ۲

ای دل چو خطش سر زد پیوند از او مگسل
یک چند چنان دیدی یک چند چنینش بین ۳

از قهر دل آزارد، وز لطف بدست آرد
در شیوهٔ دلداری آتش نگر، اینش بین ۴

هر گوشه کمین کرده ابروی کاندارش
در صید نظربازان بگشاده کمینش بین ۵

تا پاک بسوزاند خشک و تر عالم را
با چهرهٔ زور آور بازوی سمینش بین ۶

خوبان همه از مهرش مهری به جبین دارند
خورشید صباحت را طالع ز جبینش بین ۷

در عقرب اگر خواهی جولان قمر بینی
زلفین چلیپا را با چهره قرینش بین ۸

راز همه کرد افشا، ننموده رخ زیبا
هم پرده درش بنگر، هم پرده نشینش بین ۹

دی ماه فروغی را سرگرم وفا دیدی
از بخت سیاه امروز آماده کینش بین ۱۰