این شعر عاشقانه و عرفانی، توصیفی شاعرانه از معشوق با چشمان فریبنده و موهای سیاه است که عاشق را اسیر خود کرده. شاعر از جدایی و عشق نافرجام خود مینالد و زیباییهای معشوق را با تصاویر شاعرانه مانند چتر موی مشکین و لشکر مژهها توصیف میکند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین استفاده از استعارههای شاعرانه و واژگان ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۲۶ - مژگان مردم افکن، چشمان کافرش بین
هر گوشه صد مسلمان، مقتول خنجرش بین ۱
خون ستم کشان را بر خود حلال کرده
خون خواریش نظر کن، طبع ستمگرش بین ۲
با یک جهان صباحت چندین ملاحتش هست
اقلیم آن و این را یک جا مسخرش بین ۳
گر سایبان سنبل بر فرق گل ندیدی
بر سر ز جعد مشکین چتر معنبرش بین ۴
من از سیاه بختی آورده رو به دیوار
وان زلفکان زنگی بر روی انورش بین ۵
با بخت سرنگونم الفت گرفته زلفش
افسون عشق بنگر، مار نگون سرش بین ۶
تا قلب عاشقان را تسخیر خود نماید
از صف کشیده مژگان صفهای لشکرش بین ۷
گر شام تیره خواهی صبح دمیده بینی
از طرهٔ شب آسا تابنده منظرش بین ۸
جان از جدایی او تسلیم کن فروغی
امروز اگر ندیدی فردای محشرش بین ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.