این شعر عاشقانه و عرفانی از زبان عاشقی بیان میشود که عمر خود را به رشتهای از عشق و دلبستگی به معشوق توصیف میکند. شاعر از عشق به عنوان راه مجانین یاد میکند و نور خورشید را به طلوع چهرهٔ معشوق تشبیه میکند. او از گذشتن از هوای نفس و رسیدن به عشق حقیقی سخن میگوید و در نهایت، رازهای نهفته در دل خود را آشکار میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۱۲ - دانی که چیست رشتهٔ عمر دراز من
مشکین کمند خسرو مسکین نواز من ۱
گفتم دلیل راه مجانین عشق چیست
گفتا که تار طره زنجیر ساز من ۲
گفتم که نور چشمهٔ خورشید از کجاست
گفت از طلوع طلعت عاشق گداز من ۳
تا جان میانه من و جانانه حایل است
کی پی برد به سر حقیقت مجاز من ۴
تا از هوای نفس گذشتم به راه عشق
برخاست از میانه نشیب و فراز من ۵
تا در خیال حورم و اندیشهٔ قصور
جز مایهٔ قصور نگردد نماز من ۶
کردم به راه عشق دمی ترک دین و دل
کآمد به صد کرشمه پی ترک تاز من ۷
پیداست ناز و غمزهٔ پنهان آن پری
از پرده برگفتن عجز و نیاز من ۸
تا شد فروغی آن رخ رخشنده آشکار
نتوان نهفت در پس صد پرده راز من ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.