غزل ۲۰۸ - خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
گر تو بیداد کنی شرط مروت نبود ۱

ما جفا از تو ندیدیم و تو خود نپسندی
آنچه در مذهب ارباب طریقت نبود ۲

خیره آن دیده که آبش نبرد گریه عشق
تیره آن دل که در او شمع محبت نبود ۳

دولت از مرغ همایون طلب و سایه ی او
زان که با زاغ و زغن شهپر دولت نبود ۴

گر مدد خواستم از پیر مغان عیب مکن
شیخ ما گفت که در صومعه همت نبود ۵

چون طهارت نبود کعبه و بتخانه یکیست
نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود ۶

حافظا علم و ادب ورز که در مجلس شاه
هر که را نیست ادب لایق صحبت نبود ۷