غزل ۳۷۳ - نه به دیر همدمم شد، نه به کعبه هم نشینم

نه به دیر همدمم شد، نه به کعبه هم نشینم
عجبی نباشد از من که بری ز کفر و دینم ۱

تو و کوچهٔ سلامت، من و جادهٔ ملامت
که به عالم مشیت تو چنان و من چنینم ۲

نه تو من شوی، نه من تو، به همین همیشه شادم
که به کارگاه هستی تو همان و من همینم ۳

ز سجود خاک پایش به سرم چه‌ها نیامد
قلم قضا ندانم چه نوشته بر جبینم ۴

چه کنم اگر نگردم پی صاحبان خرمن
که فقیر خانه بر دوش و گدای خوشه‌چینم ۵

رخ دوست را ندیدم دم رفتن، ای دریغا
که به روی او نیفتاد نگاه واپسینم ۶

به چه رو بر آستانش پی سجده سرگذارم
که هزار بت نهان است به زیر آستینم ۷

چه به غصه دل نهادم، چه توقعم ز شادی
چو به زهر خو گرفتم چه طمع ز انگبینم ۸

تو و زلف مشک بارت من و چشم اشک بارم
تو و لعل آبدارت من و کام آتشینم ۹

کسی از سخن شناسان به لب گهرفشانت
نشنید گفته من که نگفت آفرینم ۱۰

من و دیده برگرفتن به کدام دل فروغی
که میسرم نگردد که فروغ او نبینم ۱۱