غزل ۳۷۲ - زان پرده می‌گشاید دل بند نازنیم

زان پرده می‌گشاید دل بند نازنیم
تا در نظر نیاید زیبا نگار چینم ۱

دانی به عالم عشق بهر چه بی‌نظیرم
وقتی اگر ببینی معشوق بی‌قرینم ۲

گفتم نظر بدوزم تا بی دلم نخوانند
پیشی گرفت عشقش بر عقل پیش بینم ۳

ای خسرو ملاحت در من نظر مپوشان
زیرا که خرمنت را درویش خوشه چینم ۴

بالای خود میا را کز پا فتاده عقلم
رخسار خو بپوشان کز دست رفت دینم ۵

هر چند آستینت در دست من نیفتاد
لیکن بر آستانت فرسوده شد جبینم ۶

تا بر درت گذشتم، آسوده از بهشتم
تا با تو دست گشتم، فارغ ز حور عینم ۷

گر بخت خفتهٔ من از خواب ناز خیزد
هم با تو می‌کشم می، هم با تو می‌نشینم ۸

چون جم مرا فروغی از اهرمن چه پروا
تا اسم اعظم دوست نقش است بر نگینم ۹