غزل ۳۴۷ - جنون گسسته بدانسان کمند تدبیرم

جنون گسسته بدانسان کمند تدبیرم
که از سلاسل تو مستحق زنجیرم ۱

ز نور حسن تو چشم و چراغ خورشیدم
ز فر عشق تو فرمانروای تقدیرم ۲

ز سحر چشم تو شاهین پنجهٔ شاهم
ز بند زلف تو زنجیر گردن شیرم ۳

چنان به جلوه درآمد جمال صورت تو
که از کمال تحیر مثال تصویرم ۴

نشسته‌ام به سر راه آرزو عمری
که ابروی تو نشاند به زیر شمشیرم ۵

کنون که دست تظلم زدم به دامانت
عنان کشیدی و بستی زبان تقریرم ۶

ز فرق تا قدم از سوز عشق ناله شدم
ولی نبود در آن دل مجال تاثیرم ۷

سحر کمان دعا را به یکدگر شکنم
خدا نکرده گر امشب خطا رود تیرم ۸

به قاتلی سر و کارم فتاد در مستی
که تیغ می‌کشد و می‌کشد ز تاخیرم ۹

شراب داد ولیکن نخفت در بزمم
خراب ساخت ولیکن نکرد تعمیرم ۱۰

طلای احمر اگر خاک را کنم نه عجب
که من ز تربیت عشق کان اکسیرم ۱۱

مگر که خواجه فروغی ز بنده در گذرد
و گر نه صاحب چندین هزار تقصیرم ۱۲