غزل ۳۴۶ - عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم

عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم
که سر زلف زره ساز تو شد زنجیرم ۱

خنده زد لعل تو بر گریهٔ شورانگیزم
طعنه زد جزع تو بر نالهٔ بی‌تاثیرم ۲

روزگاری است که پیوسته بدان ابرویم
دیرگاهی است که سر داده بدین شمشیرم ۳

عشق برخاست که من آتش عالم سوزم
حسن بنشست که من فتنهٔ عالم گیرم ۴

یک سر موی من از دوست نبینی خالی
هر کجا خامهٔ نقاش کشد تصویرم ۵

دست من دامن ساقی زدم از بخت جوان
تا نگویند که در باده‌کشی بی‌پیرم ۶

خم زنار من آن زلف چلیپا نشود
تا که هفتاد و دو ملت نکند تکفیرم ۷

به خرابی خوشم امروز که فردا ز کرم
همت پیر خرابات کند تعمیرم ۸

آه اگر خواجهٔ من بنده‌نوازی نکند
که ز سر تابه قدم صاحب صد تقصیرم ۹

بخت برگشته به امداد من از جا برخاست
که ز مژگان تو آمادهٔ چندین تیرم ۱۰

آهوی چشم کمان دار تو نخجیرم ساخت
من که شیران جهانند کمین نخجیرم ۱۱

گر فروغی ز دهان قند ببارم نه عجب
که به یاد شکرش طوطی خوش تقریرم ۱۲