شاعر در این شعر از عشق و مستی و جنون ناشی از آن سخن میگوید. او از دست دادن کنترل خود در اثر عشق، شکستن قید و بندها، و سرگردانی در جستجوی معشوق میگوید. همچنین از ترس از دست دادن معشوق و ناتوانی در رهایی از این عشق سخن میراند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم بلوغ عاطفی مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۳۲۳ - ساقی نداده ساغر چندان نموده مستم
کز خود خبر ندارم در عالمی که هستم ۱
از بس قدح کشیدم در کوی می فروشان
هم جامه را دریدم، هم شیشه را شکستم ۲
خورشید عارض او چون ذره برده تابم
بالای سرکش او چون سایه کرده پستم ۳
کام دلم تو بودی هر سو که میدویدم
سر منزلم تو بودی هر جا که مینشستم ۴
تیغش جدا نسازد دستی که با تو دادم
مرگش ز هم نبرد عهدی که با تو بستم ۵
کیفیت جنون را از من توان شنیدن
کز عشق آن پری رو زنجیرها گسستم ۶
ترسم کز این لطافت کان نازنین صنم راست
گرد صمد نگردد نفس صنمپرستم ۷
سنگین دلی که کردهست رنگین به خون من دست
فریاد اگر به محشر دامن کشد ز دستم ۸
از هر طرف دویدم همچون صبا فروغی
لیکن به هیچ حیلت از بند او نجستم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.