غزل ۳۰۹ - هر دل شیدا که شد به روی تو مایل

هر دل شیدا که شد به روی تو مایل
باز نگردد به صدهزار دلایل ۱

سرو فرازنده از قیام تو بی پا
مهر فروزنده از جمال تو زایل ۲

حلقهٔ گیسوی تو کمند مجانین
جلوهٔ بالای تو بلای قبایل ۳

پردهٔ تن را به دست شوق دریدیم
تا نشود در میان ما و تو حایل ۴

واسطه را با تو هیچ رابطه‌ای نیست
کس به وصال تو چون رسد به وسایل ۵

عشق صدا می‌زند به کافر ومؤمن
باده طرب می‌دهد به منکر و قایل ۶

ای که ندیدی مقام عاشق و معشوق
عزت منعم ببین و ذلت سایل ۷

دم نتوان زد به مجلسی که در آن جا
مهر خموشی زدند بر لب قایل ۸

من نه کنون پا نهاده‌ام به خرابات
بر سر این کوچه بوده‌ام از اوایل ۹

آن که نشوید به باده خرقهٔ تقوی
پاک نخواهد شدن ز عین رذایل ۱۰

کی ز تو شیرین شود مذاق فروغی
بی کرم خسرو خجسته خصایل ۱۱

چشم و چراغ ستاره ناصردین شاه
آن که به گوش فلک کشیده قنایل ۱۲