غزل ۳۰۸ - تا شکن زلف تو است سلسله جنبان دل

تا شکن زلف تو است سلسله جنبان دل
جمع نخواهد شدن حال پریشان دل ۱

شوق تو در هم شکست پنجهٔ شاهین صبر
عشق تو لشکر کشید بر سر سلطان دل ۲

هم خط نوخیز تو سبزه گل‌زار جان
هم لب جان بخش تو چشمهٔ حیوان دل ۳

کار من آمد به جان از ستم پاسبان
رفتم از آن آستان جان تو و جان دل ۴

چاره هر درد را خلق به درمان کنند
درد تو را کرده عشق مایهٔ درمان دل ۵

گر چه صبوری خوش است در همه کاری ولی
کردن صبر از رخت کی شود امکان دل ۶

دل به تو بربست عهد، کز سر جان بگذرد
جان گران مایه رفت بر سر پیمان دل ۷

در طلب چشم تو دور به آخر رسید
آه که آن هم نشد حاصل دوران دل ۸

رشتهٔ عقلم گسیخت بر سر سودای عشق
گوهر اشکم بریخت بر در دکان دل ۹

سوزن فکرت شکست، رشتهٔ طاقت گسیخت
بس که ز نو دوختم چاک گریبان دل ۱۰

عمر فروغی گذشت، کام دل آخر نیافت
گر تو مراد ولی وای ز حرمان دل ۱۱