این شعر از حافظ، بیانگر درد عشق، حسرت، و رنجهای ناشی از آن است. شاعر از فراق و دوری معشوق مینالد و از تلخیهای عشق سخن میگوید. همچنین، به مفاهیمی مانند صبر در راه عشق، ناامیدی، و امید به یاری رسیدن اشاره دارد.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج و حسرت ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۲۶۵ - دل به حسرت ز سر کوی کسی میآید
مرغی از سدره به کنج قفسی میآید ۱
شکری چند بخواه از لب شیرین دهنان
تا بدانی که چهها بر مگسی میآید ۲
در ره عشق پی ناله دل باید رفت
زان که رهرو به صدای جرسی میآید ۳
میروم گریهکنان از سر کویی کانجا
عاشقی میرود و بوالهوسی میآید ۴
کردیم مست به نوعی که ندانم امشب
شحنهای میگذرد یا عسسی میآید ۵
نفسی با تو به از زندگی جاوید است
وین میسر نشود تا نفسی میآید ۶
تو ستم پیشه برآنی که ستانی همه عمر
من در اندیشه که فریادرسی میآید ۷
در گذرگاه تو ای چشم و چراغ همه شهر
دل شهری ز پی ملتمسی میآید ۸
گر نه در راه تو گم کرد فروغی دل را
پس چرا بر سر این راه بسی میآید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.