غزل ۲۶۳ - هر جا که به طنازی، آن سرو روان آید

هر جا که به طنازی، آن سرو روان آید
دل بر سر دل ریزد، جان از پی جان آید ۱

حسرت نبرد عاشق جز بر دل مشتاقی
کز رهگذر خوبان حسرت نگران آید ۲

شهری به ره آن مه، خون در دل و جان بر لب
فریاد که از دستش یک شهر به جان آید ۳

هرگز نتوان رفتن بیرون ز کمین گاهی
کان ترک شکارافکن با تیر و کمان آید ۴

باید که تنم گردد چون موی به باریکی
شاید به کنار من آن موی میان آید ۵

مشکل ز وجود من ماند اثری باقی
وقتی که به سر رفتم آن جان جهان آید ۶

آنجا که تو بنشینی، خلقی به فغان خیزد
وانجا که تو برخیزی، شهری به امان آید ۷

ترسم ندهی راهم در صحن گلستانت
تا تازه بهارت را آسیب خزان آید ۸

اندوه نمی‌ماند در عشق فروغی را
هر گه به دل تنگش آن تنگ دهان آید ۹