غزل ۲۶۲ - جان سپاری به ره غمزهٔ جانان باید

جان سپاری به ره غمزهٔ جانان باید
تیرباران قضا را سپر از جان باید ۱

بگذر از هر دو جهان گر سر وحدت داری
دامن کفر رها کن گرت ایمان باید ۲

از پریشانی اگر جمع نگردد غم نیست
هر که را بویی از آن زلف پریشان باید ۳

گریه چون ابر بهاری چه کند گر نکند
هر که را کامی از آن غنچهٔ خندان باید ۴

آن که منع دلم از چاک گریبان تو کرد
خاکش اندر لب و چاکش به گریبان باید ۵

چشم من قامت دل‌جوی تو را می‌جوید
زان که بر دامن جو سرو خرامان باید ۶

عاشقان جز دهنت هیچ نخواهند آری
تشنه‌کامان تو را چشمهٔ حیوان باید ۷

عکس رخسار تو در چشم من افتاد آری
شمع افروخته را رو به شبستان باید ۸

از سر کوی تو حیف است فروغی برود
که گلستان تو را مرغ غزلخوان باید ۹