این متن عاشقانه و عرفانی از عشق به معشوق و وحدت وجود سخن میگوید. شاعر از جانسپاری در راه عشق، گذر از دنیا برای رسیدن به وحدت، و تشبیه معشوق به عناصر طبیعت مانند گلستان و غنچه استفاده میکند. همچنین، تأکید بر عشق زمینی و آسمانی و نیاز به معشوق به عنوان منبع حیات و زیبایی از مضامین اصلی است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'چاک گریبان' و 'عشق زمینی' نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۶۲ - جان سپاری به ره غمزهٔ جانان باید
تیرباران قضا را سپر از جان باید ۱
بگذر از هر دو جهان گر سر وحدت داری
دامن کفر رها کن گرت ایمان باید ۲
از پریشانی اگر جمع نگردد غم نیست
هر که را بویی از آن زلف پریشان باید ۳
گریه چون ابر بهاری چه کند گر نکند
هر که را کامی از آن غنچهٔ خندان باید ۴
آن که منع دلم از چاک گریبان تو کرد
خاکش اندر لب و چاکش به گریبان باید ۵
چشم من قامت دلجوی تو را میجوید
زان که بر دامن جو سرو خرامان باید ۶
عاشقان جز دهنت هیچ نخواهند آری
تشنهکامان تو را چشمهٔ حیوان باید ۷
عکس رخسار تو در چشم من افتاد آری
شمع افروخته را رو به شبستان باید ۸
از سر کوی تو حیف است فروغی برود
که گلستان تو را مرغ غزلخوان باید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.