غزل ۲۵۶ - آشوب شهر طلعت زیبای او بود

آشوب شهر طلعت زیبای او بود
زنجیر عقل جعد چلیپای او بود ۱

ما و دلی که خسته تیر بلای عشق
ما و سری که بر سر سودای او بود ۲

بالای او مرا به بلا کرد مبتلا
یعنی بلا نتیجهٔ بالای او بود ۳

بر خاک پای ماه من ار سر نسوده مهر
پس چارمین سپهر چرا جای او بود ۴

هشیاریش محال بود روز رستخیز
هر کس که مست نرگس شهلای او بود ۵

روزی که پاره می‌شود از هم طناب عمر
امید من به زلف سمن سای او بود ۶

هر سر سزای افسر زرین نمی‌شود
الا سری که خاک کف پای او بود ۷

هر جا حدیث چشمه کوثر شنیده‌ای
افسانه‌ای ز لعل شکرخای او بود ۸

هر انجمن که جلوهٔ فردوس دیده‌ای
دیباچه‌ای ز روی دل آرای او بود ۹

دانی قیامت از چه ندارد سر قیام
در انتظار قامت رعنای او بود ۱۰

شد روشنم ز نظم فروغی که بر فلک
خورشید یک فروغ ز سیمای او بود ۱۱