غزل ۲۵۵ - لب پیمانه اگر بر لب جانانه نبود

لب پیمانه اگر بر لب جانانه نبود
بوسه‌گاه لب رندان لب پیمانه نبود ۱

گوشه چشمش اگر نشئه ندادی می را
یک جهان مست به هر گوشهٔ می‌خانه نبود ۲

مایهٔ مستی ما باده نبودی هرگز
ساقی بزم گر آن نرگس مستانه نبود ۳

بعد چندی که شدم داخل کاشانهٔ دوست
آن هم از دشمنی چرخ به کاشانه نبود ۴

آشنای حرمی بوده‌ام از جذبهٔ عشق
که در آنجا گذر محرم و بیگانه نبود ۵

از پی مقصد دل در همه عالم گشتیم
گنج مقصود در این عالم ویرانه نبود ۶

من به هر کشوری از عشق نبودم رسوا
گر به هر مجلسی از حسن تو افسانه نبود ۷

پرتو روی تو آتش به دلم زد وقتی
که به پیرامن شمع این همه پروانه نبود ۸

تا سر زلف تو شد سلسله‌جنبان جنون
کس ندیدم به همه شهر که دیوانه نبود ۹

با وجود غزل شاه فروغی چه کند
زان که در طبع گدا گوهر یک دانه نبود ۱۰

تاج بخشنده خورشید ملک ناصردین
که رهین فلک از همت مردانه نبود ۱۱