این متن شعری عرفانی است که بر بندگی و عشق به معشوق الهی تأکید دارد. شاعر از تسلیم در برابر پروردگار، پیروی از راه حق، و رهایی از تعلقات دنیوی سخن میگوید. همچنین، اشارهای به مفاهیمی مانند مستی معنوی، رازداری، و رسیدن به حقیقت وجود دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسال دشوار است. همچنین، برخی اصطلاحات مانند «مستی» و «رندان» ممکن است نیاز به توضیح داشته باشند تا برداشت نادرست نشود.
غزل ۲۴۸ - گر ز غلامیش نشانت دهند
سلطنت کون و مکانت دهند ۱
بندهٔ او شو که یک التفات
خواجگی هر دو جهانت دهند ۲
پیروی پیر خرابات کن
تا شرف بخت جوانت دهند ۳
دامن رندان سبک سیر گیر
تا همه دم رطل گرانت دهند ۴
سر به خط ساقی گلچهره نه
تا ز قضا خط امانت دهند ۵
بادهٔ مستانه بنوش آشکار
تا خبر از راز نهانت دهند ۶
تا نرسد جان تو بر لب کجا
نوشی از آن گنج دهانت دهند ۷
گر نگری لعل گهربار او
دیدهٔ یاقوت فشانت دهند ۸
گر بدری پردهٔ تن را ز هم
ره به سراپرده جانت دهند ۹
در عوض خاک در او مگیر
گر همه گلزار جنانت دهند ۱۰
کاش فروغی شب هجران دوست
تا به سحر تاب و توانت دهند ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.