غزل ۲۴۳ - جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند

جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند
از جعد عنبرین همه عنبر به دامنند ۱

از تیر غمزه رخنه به جانم فکنده‌اند
خیلی که از دو زلف خداوند جوشنند ۲

من دشمنم به خیل نکویان که این گروه
با دشمنان موافق و با دوست دشمنند ۳

تعیین دل مکن بر خوبان سنگ دل
زیرا که در شکستن دلها معینند ۴

گر بشکنند شیشهٔ دل را غریب نیست
سیمین بران که سخت‌تر از کوه آهنند ۵

آنان که برده ساقی سرمست هوششان
از دستبرد فتنهٔ ایام ایمنند ۶

بی پرده گشت راز من ای ماه خرگهی
شد وقت آن که پرده ز رویت برافکنند ۷

دل بستگان زلف تو آسوده از نجات
افتادگان دام تو فارغ ز گلشنند ۸

با آن که هیچ ناله به گوشت نمی‌رسد
شهری ز دست عشق تو سرگرم شیونند ۹

خلقی کنند منع فروغی به راه عشق
کاسوده دل ز غمزهٔ آن چشم رهزنند ۱۰