غزل ۲۱۱ - هیچم آرام دل از زلف دل آرام نماند

هیچم آرام دل از زلف دل آرام نماند
نازم این حلقه کزو هیچ دل آرام نماند ۱

بس که مرغ دلم از ذوق اسیری پر زد
غیر مشتی پر ازو در شکن دام نماند ۲

سروقدی دلم از طرز خرامیدن برد
که مرا در پی او قوت رفتار نماند ۳

گر بت من ز در دیر درآید سرمست
از حرم بانگ برآرند که اسلام نماند ۴

نام نیک ار طلبی گرد خرابات مگرد
که در این کوچه کسی نیست که بدنام نماند ۵

جهد کن تا اثر خیر تو ماند باقی
که درین میکده جم را به جز از جام نماند ۶

خلوت خاص تو مخصوص دل خاصان است
خاصه وقتی که در آن رهگذر عام نماند ۷

آن چنان آتش سودای تو افروخته شد
که دل سوخته‌ام در طمع خام نماند ۸

با وجود تو لب و چشم نظربازان را
هوس شکر و اندیشهٔ بادام نماند ۹

فصل گل فارغی از عیش فروغی تا چند
در پی شاهد و می کوش که ایام نماند ۱۰