این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از عشق، مستی، هجران و رنجهای عشق سخن میگوید. او از بیقراری عاشق، ناپایداری دنیا، و تسلیم شدن در برابر معشوق صحبت میکند. همچنین، اشارههایی به مفاهیمی مانند شهادت، رزم، و بزم دارد که نشاندهندهی جنبههای مختلف تجربهی عشق است.
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند شهادت و رنج عشق ممکن است برای کودکان قابلدرک نباشد.
غزل ۲۱۰ - با وجود نگه مست تو هشیار نماند
پس از این ساقی خود باش که دیار نماند ۱
در خور دولت بیدار نگردد هرگز
آن که شب تا سحر از عشق تو بیدار نماند ۲
زنیهار از تو که هنگام شهادت ما را
زیر تیغت به زبان حالت زنهار نماند ۳
بس که آلوده شد از خون خریدارانت
مشت خاکی به سر کوچه و بازار نماند ۴
چه نشاطی است ندانم سر سودای تو را
که به بازار غمت جای خریدار نماند ۵
کو اسیری که از آن طره به زنجیر نرفت
کو شکاری که در این حلقه گرفتار نماند ۶
عشق مردانه به رزم آمد و تدبیر گریخت
یار بیپرده به بزم آمد و اغیار نماند ۷
خستهام کرد چنان در محبت که طبیب
تا خبردار شد از هستیم آثار نماند ۸
تا صبا دم زده از طره مشکافشانش
مشک خون ناشده در طبلهٔ عطار نماند ۹
گردشی دیدم از آن چشم فروغی که مرا
هیچ حاجت به در خانهٔ خمار نماند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.